ادعا نداشتن خوب است.همه ساله بسیاری از بازی های بدون ادعا وارد بازار می شوند و مارا به وجد می آورند.مثلا فرض کنید به خانه ای کوچک و درویش پسند به مهمانی بروید.در ابتدا انتظاری از غذاهای لذیذ و پذیرایی شاهانه ندارید اما با دیدن میزی پر از میوه و غذا شگفت زده می شوید.در عین حال با رفتن به کاخی مجلل انتظار بهترین چیزها را خواهید داشت و درصورت برآورده نشدن انتظارتان با خاطره ای بد از آن کاخ خواهید رفت.این ها را داشته باشید تا بعد.

ادعا نداشتن خوب است.همه ساله بسیاری از بازی های بدون ادعا وارد بازار می شوند و مارا به وجد می آورند.مثلا فرض کنید به خانه ای کوچک و درویش پسند به مهمانی بروید.در ابتدا انتظاری از غذاهای لذیذ و پذیرایی شاهانه ندارید اما با دیدن میزی پر از میوه و غذا شگفت زده می شوید.در عین حال با رفتن به کاخی مجلل انتظار بهترین چیزها را خواهید داشت و درصورت برآورده نشدن انتظارتان با خاطره ای بد از آن کاخ خواهید رفت.این ها را داشته باشید تا بعد.

سال پیش بازی سرافکنده (Dishonored) منتشر شد.چند ماه بعد هم بایوشاک:بی کران به بازار آمد.اولی از داستان بویی نبرده و دومی غنی از داستان است.اول باید ببینیم ما در “بازی کردن” به دنبال چه هستیم؟ شنیدن داستان؟ سرگرمی؟ خشونت؟ درحقیقت ما به دنبال سرگرمی هستیم.چند دلیل واضح برای این پاسخ هست.یکی از آنها ماهیت “بازی کردن” است.در لی لی یا هفت سنگ هدف سرگرمی است و همان را هم می توان به بازی ویدئویی تعمیم داد.سازندگان بازی ها هم بر اساس این هدف شروع به ساخت بازی می کنند.اگر بازی مستقلی مانند Uplink  به دهن هرکسی مزه نمی کند دلیل بر بد بودن آن نیست و درعین حال ضربه بزرگی به خود بازی می زند.برای توجه بیشتر به مثال ابتدایی برگردیم.زندگی در کاخ همه پسند است اما اگر کاخی حیاط نداشته باشد دیگر همه پسندی خود را از دست خواهد داد.بازی هم اگر سرگرم کننده نباشد دچار همان وضعیت خواهد شد.اکنون مسئله اینجاست که چه چیزی در بازی ها سرگرمی ایجاد میکند؟ داستان؟ خشونت ؟ گیم پلی؟ گرافیک؟ درصورتی که منطقی فکرکنید احتمالا جواب گیم پلی خواهد بود.اصولا بازی یعنی همان گیم پلی.بازی های قدیمی مانند کنترا یا همین فیفا و پرو خودمان هم به دلیل گیم پلی سرگرم کننده هستند.گیم پلی را از عصر اژدها (Dragon Age) بگیرید.آیا شنیدن داستان به تنهایی سرگرمتان خواهد کرد.اگر جواب مثبت است پس به دنبال “بازی کردن” نیستید و بیشتر براساس “فیلم دیدن” قضاوت میکنید.داستان پردازی مهمترین عامل سرگرم کننده بودن فیلم است نه بازی.

بازی “سرافکنده ” سرگرم کننده است.چون قابل انعطاف ترین گیم پلی را دارد.محیط همه چیز را در اختیار شما قرار می دهد و این شما هستید که تعیین می کند راه آسان را انتخاب کند یا سخت را.دشمنانی که شمشیر دارند برای مبارزه نزدیک می آیند و آن هایی که تفنگ دارند کمی دورتر می ایستند.قدرت های فرا طبیعی هم به کنار.کسی انتظار داستان ندارد اما با حضور داستانی  پر پیمان جذابیت گیم پلی دو چندان می شد. در روی دیگر سکه بایوشاک : بی کران را داریم.داستان و اتمسفر بازی بی نظیر است.تبلیغات و بنرهای خیابان ها (که هجوی است بر تبلیغات حکومت های اقتدارگرا) یا طراحی خود شهر کلمبیا همگی کم نظیر هستند.اما برسیم به بحث سرگرم کننده بودن.در سه یا جهار ساعت ابتدایی بایوشاک سرگرم کننده است.ولی بعد از آن نادیده گرفتن مهمترین اصل سرگرمی خودنمایی کرده و این قضیه برای بازی کننده ای که زبان مادری اش انگلیسی نیست نمود بیشتری دارد.احتمالا بسیاری ۷۰ درصد داستان را متوجه شده اند.چون ۳۰ درصد باقی در فایل های صوتی و دیالوگ های بی محل بازی نفهته است که گیم پلی مجالی برای شنیدن انها نداده.وقتی که در مرحله Hall of Heroes  کامستاک(ضد قهرمان) دارد قسمت های مهمی از داستان را رو میکند مجبوریم دشمن بکشیم.دشمنایی که تیر هایشان ابدا خطا نمی رود و اگر بهترین اسلحه بازی را هم در اختیار داشته باشند در ۱ سانتی متری شما خواهند ایستاد.

داستان و اتمسفر بازی بی نظیر است.تبلیغات و بنرهای خیابان ها (که هجوی است بر تبلیغات حکومت های اقتدارگرا) یا طراحی خود شهر کلمبیا همگی کم نظیر هستند

تیر های دشمن خطا نمی رود و در عوض نیمی از شلیک های شما به دلیل لگد های تفنگ به هوا خواهد رفت.در اکشن های اول شخص دیگر برای حل این مشکل نشانه گیری دقیق را افزوده اند که با کلیک راست عملی می شود.اما این قابلیت در بایوشاک کلید Z است! باورتان می شود؟ در وسط پرسرعت ترین درگیری قرن که سربازها مانند کانگرو به سمت شما می جهند باید به دنبال کلید Z برای زوم روی هدف باشید! (سازندگان محترم اگر به دنبال سرعت در مبارزات بودند نیم نگاهی به طوفان گلوله (Bulltstorm) می انداختند بد نبود) این یکی از دلایی است که جلوی شنیدن داستان را می گیرد و احتمالا مانند من بعد از ۱۰ ساعت بازی کردن کلافه تان می کند.چند دلیل دیگر هم وجود دارد که روند شنیدن داستان را مختل میکنند.

۱)وجود خط سلامتی

اکشن های اول شخصی مانند  کال آو دیوتی برای اینکه بازی کن با خیال راحت مشغول به دیدن صحنه های سینمایی باشد خط سلامتی را حذف کرده اند.مرحله No Russia  را به یاد بیاورید.در این مرحله محیطِ بازی داستان میگوید و ماکاروف بدست محیط شخصیت پردازی می شود.اگر در آن لحظات به دنبال پرکردن خط سلامتی بودید هیچوقت ماکاروف برایتان ساخته نمی شد! بایوشاک هم داستان گویی محیطی دارد اما وجود خط سلامتی باعث شده آن را از دست بدهیم.به شخصه در همان مرحله Hall of Heroes  مجبور بودم در برابر سیل عظیم دشمنان به دنبال پرکردن خط سلامتی باشم و آن داستان گویی محیطی کم نظیر را از دست بدهم.وضعیت دیالوگ های کامستاک در این مرحله را هم در پاراگراف قبلی توضیح دادم.این مشکل با وجود الیزابت حل نمی شود! اولا وجود خط سلامتی ناقض هرگونه راه حلی است و دوما به احتمال زیاد وقتی با هزار سلام و صلوات  تقاضای جان از الیزابت دارید او به سمت شما نمک  (Salt) پرت خواهد کرد.

۲)دشمنان غیرعادی

این مشکل در خطوط بالاتر ذکر شده اما به قدری مهم بود که مجبورم بازهم درباره اش بنویسم.غولآخر های سرسخت مس افکت ۲ را به یاد بیاورید.خیلی جان سخت بودند! بعضی هایشان هم بی هیج ترسی درست به سمت شما می آمدند و سنگر گیری درکار نبود.اما در هنگام مبارزه با آنها شنیدن داستان به طریق دیالوگ یا هرچیز دیگری درکار نبود و بازی تمام تمرکز شما را به کشتن آنها جلب می کرد.مشکل بایوشاک در این است که اولا در هنگام مبارزات نیز باید داستان بشنوید و دوما دشمنان استادان نشانه گیری بوده  و تیرهایشان اصلا و ابدا خطا نمی رود(همین دلیل باعث مرگ های زود به زود می شود که آن هم روند بازی را کند میکند.منفی نگرها دقت کنند که اگر هدف سازنده روند بازی سریع بود هیچوقت خط سلامتی را دربازی به کار نمی گرفت).سومین دلیل رفتار غیرعادی دشمنان است.غیب و ظاهر شدن مردی که در و برش کلاغ دارد عادی است و اصولا سختی مبارزه با آن نیز عادی! اما مجسمه ای که یک ریل گان مخوف دارد و با قدم های زمین لرزان به ۱ سانتی متری شما می دود و صد درصد همان دفعه اول کشته خواهید شد(بازهم کند شدن بازی) کاملا بی دلیل است.ریل گان داشتن کاملا در تضاد با نزدیک شدن به سمت شماست.همانطور که پول داشتن کاملا در تضاد با دور ریختن آن است.اگر قصد داشتند روند بازی را کند کنند بهتر بود سنگر گیری را به دشمنان آموزش می دادند.

جادو ها نیز بعضی مواقع در تضاد با رفتار دشنمان است.جادوی اسب هرکسی که جلوی شما باشد را پرت کرده و از شما دور میکند.جادوهای برق و اتش هم در حالت دوم خود عملی مشابه داشته باعث می شود دشمنان کمی دورتر از شما قرار بگیرند تا فرصتی برای پرشدن پوشش (Shield) فراهم شود اما جادوی آب در حالت دوم باعث نزدیک شدن افراد به شما می شوند! عملی که به شخصه مشکل را دوچندان میکند.همینطور جادو ها شما را قدرتمند تر از دشمن نمی کند.انسان با برق گرفتگی می میرد و ماشین از کار می افتد ولی در بایوشاک نه! همه این عوامل شنیدن داستان را مختل می کنند چون روند بازی را مختل می کنند.

“سرافکنده” خط سلامتی دارد اما داستانی درکار نیست,دشمنان به شما نزدیک می شوند چون شمشیر داشتن نزدیک شدن را نقض نمی کند.قدرت هایتان واقعا شمارا یک سرو گردن بالاتر از دشمن قرار می دهد,سرنگ های خواب آور به قطع باعث خواب خواهند شد.هیچ چیز جز مرگ روند بازی را مختل نمی کند. سازندگان عزیز بایوشاک : بیکران, داستان شما عالی و پرمغز بود,کلمبیا تلخ ترین آرمان شهر بازی ها بود,شخصیت بد شما کم نظیر بود اما…امروزه برای گفتن داستان روش های بهتری ابداع شده است.Black Ops  را به یاد داشته باشید.از نظر این نویسنده داستان گویی در”اکشن اول شخص” باید طبق همان استاندارد باشد.

“سر افکنده” نمونه بارز خانه ای درویشانه است که با غذاهای لذیذ داخلش غافلگیرتان میکند. و بایوشاک همان کاخ است که برخلاف انتظارتان حیاط ندارد.و حیاط نداشتن یعنی نبود مهمترین رکن مجلل بودن کاخ و در بازی یعنی گم شدن داستان در ویرانه گیم پلی.

پایان- این مقاله درهیچ سایت دیگری منتشر نشده است.